23-25 พ.ค. 2551 ไปบางกอกมา วัตถุประสงค์หลักคือ ไปดูตลาดค้าส่ง ว่าเค้าขายอะไรกันบ้าง เอาล่ะ ไม่ให้เสียเวลา จะพาชมตลาดต่าง ๆ ที่เอ้ไปมา

เหมวดี สาวเสื้อแดง คือเพื่อนสาวของเอ้ ที่คบกันมาจะสิบปีแล้วมั้ง พอดีเหมวดี มีอบรมอยู่ กทม พอดี เอ้เลยไปแจมด้วย เพราะเหมวดีจะรู้จักถนนหนทางใน กทม ค่อนข้างดี
ถ้าให้เอ้ไปเองน่ะเหรอ อิ อิ ไม่ไปหรอก ไปไม่ถูก

อาหารเช้าจานแรกในโรงแรมฮันนี่ สุขุมวิท ซอย 19

จัดการโดยคนท้อง 5 เดือนเศษ

ตลาดสำเพ็งในฝัน สรุปว่า มันผิดไปจากที่เอ้เคยจินตนาการไว้มาก
เอ้คิดว่า สำเพ็งน่าจะเป็นตลาดค้าส่งที่คล้ายตลาดสด คือ เป็นแผงติดกัน มีซอยเล็ก ๆ ให้เดิน
เหมือนเราเดินจ่ายตลาด ตกลง มันไม่ใช่

ป้ายเตือน ที่สำเพ็ง

ย้ายจากสำเพ็ง มาประตูน้ำ ผ่านเสาชิงช้า
เคยเห็นแต่ในโทรทัศน์ เลยถ่ายรูปไว้หน่อย

ถึงแล้วประตูน้ำ

เดินมาก ร้อน ขอกินแตงโมดับร้อนหน่อย อร่อยดี

จากประตูน้ำ เดินทะลุมาแพลทตินั่ม
มาเดินตากแอร์เล่น

ต่อด้วยตุ๊กตุ๊ก ที่เอ้ใฝ่ฝัน หนูอยากขึ้นตุ๊กตุ๊ก
ยายกับเหมวดี เค้าไม่ชอบตุ๊กตุ๊กนะ เค้าบอกว่ามันซิ่งและฝุ่นควันเยอะ
เอ้ก็รู้ แต่ว่าอยากขึ้นอ่ะ แหม ปีนึง มาขึ้นสักครั้ง ไม่เป็นไรหรอก

คนท้องอยากกินส้มตำนัว แต่ว่า คิวยืนรอหน้าร้านยาวมาก เลยอด

เลยมาร้านนี้ดีกว่า เคยอ่านเจอในหนังสือทำมาหากิน

ทุกโต๊ะ มีจะหลุมไว้ใส่ถ้วยก๋วยเตี๋ยว

รสชาดก๋วยเตี๋ยวก็ธรรมดานะไม่ได้อร่อยล้ำอะไร (สำหรับเอ้)
แต่เอาน่า ไหน ๆ ก็เคยเห็นในหนังสือ ลองกินดูสักครั้ง ไม่เสียหายอะไร

แล้วย้ายมาจตุจักร
เดินได้แป๊บเดียว เพราะคนเยอะ เบียดเสียด
พุงไปชนเค้าเรื่อย อีกอย่างฝนตั้งเค้าด้วย เลยรีบจรลี

พลาดไม่ได้ สยามพารากอน เอ๊ะ ทำไมต้องมา
มากินข้าวกัน สั่งอาหารจานละร้อยกว่าบาทกิน โอ้โห อร่อยดีแท้
กินกัน 3 คน คนละจาน 700 กว่าบาท รวมเครื่องดื่ม
อึมมม ไม่เป็นไร ปีนึง จะมากินสักหน
ขืนกินทุกวัน ขนหน้าแข้งร่วงกราว

ระหว่างยืนซื้อขนมปังสังขยาในสยามพารากอน
เหมวดี มันสะกิด ว่า บุ๋ม ๆๆๆ
เอ้จอมแสลน ก็ทำงานทันที "เอ่อ คุณบุ๋มคะ ขอถ่ายรูปด้วยหน่อยค่ะ"
รูปนี้ยายถ่ายให้ เป็นไงล่ะยาย เบลอซะไม่มี

แล้วนี้ฝีมือลูกสาวถ่ายให้ยาย
โธ่...... ดู่ ดู๊ ดู ดูยายทำ

สรุป ไปกรุงเทพคราวนี้ ก็ได้เปิดหูเปิดตาเยอะ ได้ไปตลาดค้าส่งที่เคยได้ยินแต่ชื่อ แต่ไม่เคยไป ได้รู้ว่า ราคาขายปลีก ขายส่ง เป็นอย่างไร รู้ว่าการเดินทางในกรุงเทพเป็นอย่างไร อาหารการกิน ที่หลับที่นอนตอนนี้ก็รอคิดว่า จะทำอะไร จะขายอะไรดี

ขากลับ กลับแอร์เอเชีย ก่อนขึ้นเครื่อง เจ้าหน้าที่เรียกเอ้ไปเซ็นเอกสาร สรุปความสั้น ๆ ว่า ถ้าเครื่องบินตก สายการบินจะไม่จ่ายค่าชดเชยให้คนท้อง เพราะคนท้องถือว่ามีร่างกายไม่แข็งแรงปกติ เอ๊า เอากะแอร์เอเชียสิ ทำไมขามาจากกระบี่ มาการบินไทย ไม่เห็นจับเซ็นอะไรเลย

แต่มาคิดอีกที เอ้ว่าเค้าก็มีเหตุผลนะ เพราะหากเครื่องตกน้ำ คนท้องก็ว่ายน้ำไม่ทันเพื่อน จะเดิน จะวิ่ง ก็ไม่แข็งแรงเท่าคนอื่น ถือว่า คนท้องมีประสิทธิภาพน้อยว่างั้นเถอะ โอเค เอ้ยอมรับ ก็เซ็นไป

----------------------------------------

Edit

ขอบ่นหน่อย (ตอนแรกว่าจะบ่นเมื่ออัพไรเรื่องใหม่ แต่มาคิดได้ว่า ต้องบ่นเดี๋ยวนี้ เพราะถ้ารอ เดี๋ยวหายเคือง ไม่ได้อารมร์อีก อิ อิ)

แม่นะแม่ จะผูกมิตรอะไรนักหนา กับไอ้ร้านมือถือติดกับร้านเอ้ เอ้ยังจำเรื่องมันเผาขยะหลังร้านแล้วเขม่าควันไฟกับในร้าน เปื้อนเสื้อผ้า ถ้วยชาม แถมเปลวไฟยังไหม้ต้นโมกข์ของแม่ไหม้ไปครึ่งต้น แล้วมันไม่ขอโทษสักคำ ขนาดเอ้ให้โอกาสมัน (ในใจ) อยู่หลายวัน มันก็ยังไม่ขอโทษ เลย เอาก็เอา ไม่ขอโทษชั้น งั้นไม่ต้องเป็นมิตรกัน ไม่ว่าเค้าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามเถอะ แต่เอ้โกรธแล้ว

แต่แม่เอ้ พยายามไปซื้อซิลิโคนใส่มือถือบ้าง บอกเอ้ว่า ไม่ได้อยากซื้อหรอก แต่อยากผูกมิตร มีมิตรดีกว่ามีศัตรู ก็ถูกของแม่ วันหลังเอาอีก ไปซื้อกระเป๋าใส่มือถืออีก แพงก็แพง ไม่สมราคาเลย บอกอีก ไปอุดหนุนเค้าหน่อย เผื่อเค้าจะได้อุดหนุนเราบ้าง เค้าก็ตอบแม่มาแล้วว่าเค้าคงไม่ได้อุดหนุนของเรา อันนี้ ไม่ใช่ประเด็น จะอุดหนุนเอ้หรือไม่ เอ้ไม่สนใจ แต่เอ้โกรธเรื่องไม่ขอโทษเอ้โน่น

วันนี้เอาอีกแม่ ก่อนออกจากร้านเอ้ไป ทำปากมุบมิบพูดกับเอ้นอกกระจก เอ้ก็ไม่ได้ยิน เลยเปิดกระจกถาม แม่บอก เดี๋ยวตอนกลับบ้าน ซื้อมังคุดไปฝากแม่ด้วย ก็ร้านยัยนี่ (ขอโทษที่หยาบคาย แต่ตอนนี้สะกัดกั้นอารมณ์ไม่อยู่) ดันเอามังคุดมาตั้งโต๊ะพับขายหน้าร้านมือถือ เอ้เลยหน้างอใส่แม่ พร้อมบอกมือว่า ไม่มีทางซะหรอก ที่เอ้จะซื้อของร้านยัยนี่ ฮึ เดี๋ยวไปซื้อในตลาดเย็นให้ก็ได้แม่ จะอุดหนุนอะไรกันนักกันหนาเนี่ย หือ ไม่เข้าใจแม่เลย รู้ก็รู้ว่าเอ้ไม่ชอบหน้ามัน ยังใช้ให้เอ้ไปซื้อมังคุดมันอีก