<< December >>
S
M
T
W
F
30
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
<< 2008>>
ตอนเอ้อยู่กรุงเทพฯ ทราบข่าวจากพี่สมพร ว่า "พ่อพี่เสียแล้ว"รุ่งขึ้นอีกวัน เอ้ลงเครื่องที่กระบี่ราว ๆ เที่ยง ก็นั่งรถไป อ.กาญจนดิษฐ์ จ.สุราษฎร์ฯ กันเลยเมื่อไปถึงบ้านพี่สมพร ทราบความย่อ ๆ ว่า คุณพ่อ ที่เคยแข็งแรง ไม่เคยเจ็บป่วยใด ๆ มิหนำซ้ำ คุณพ่อยังออกกำลังกายด้วยการวิ่งทุกเช้าและเคยร่วมวิ่งการกุศล เช่น มินิฮาล์ฟมาราธอน ซึ่งจะมีระยะวิ่งสั้น ๆ เช่น 5 กิโลเมตร หรือ 10 กิโลเมตร คุณพ่อได้เหรียญทุกครั้งที่เข้าเส้นชัยตามเวลาและได้ถ้วยรางวัล เมื่อติด 1 ใน 10 คนแรกหลายใบ
วันที่เกิดเหตุ คุณพ่อ ตื่นเช้าและออกวิ่งตามปกติรวมถึงใช้ชีวิตประจำวันอย่างเคย จนกระทั่งเข้าบ้านคุณพ่อเซจะล้ม คุณแม่รับไว้ทัน และให้ลูกชายคนเล็กพาส่งโรงพยาบาล ระยะทางจากบ้านไปโรงพยาบาลราว ๆ 10 กว่านาทีขับรถคุณพ่อสิ้นใจระหว่างทาง เพราะลูกชายไม่สามารถขับรถเร็วได้เนื่องจากมือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งกอดคุณพ่อที่นั่งข้าง ๆ
"ลูกชายคนเล็กและหลานชาย"
"หลานสาวคนโต"
ถึงแม้ว่าจะเคยเจอคุณพ่อของพี่สมพรไม่กี่ครั้งหลัง ๆ มาเจอกันมากในสนามวิ่งสังเกตได้ว่า คุณพ่อเป็นคนเงียบ ๆ ใจเย็น และใจดีจึงเป็นที่รักของลูก ๆ หลาน ๆ มากเมื่อคุณพ่อมาสิ้นบุญกระทันหันแบบนี้จึงเป็นเรื่องยากที่จะทำใจยอมรับ
"พี่สมพรและคุณแม่"
พี่สมพรรู้จักและสนิทกับเอ้ มาเกือบสิบปี ตั้งแต่สมัยเอ้ทำงานโรงงานใหม่ ๆพี่สมพรเป็นคนมีน้ำใจและดีกับเอ้ รวมถึงครอบครัวเอ้เสมอต้นเสมอปลายเราถึงได้คบกันยาวนาน เราคบกันตั้งแต่สมัยพี่สมพรยังไม่แต่งงานจนตอนนี้ พี่สมพรแต่งงาน มีลูกสาว 2 คน (ป.1 และ อ.2 ตามลำดับ)เอ้ไม่มีคำปลอบใจอะไรมากมายให้พี่สมพรเพราะเข้าใจดีว่า ยังอยู่ในอารมณ์เศร้าโศก เอ้ได้แต่บอกว่า"พ่อไปสบายแล้ว เหลือแต่พวกเราที่ยังต้องสู้ต่อ"
ไดอารี่หน้านี้ ขอไว้อาลัยให้แก่คุณพ่อบุญเชิด แก้วขำ ด้วยความเคารพ
