หลังโรงเรียนเปิดเทอมจริง คุณครูแจ้งแม่ว่า ให้รับนักเรียนได้
ตั้งแต่ 14.30 น. เป็นต้นไป สองสามวันแรก แม่ก็ใจจดใจจ่อ
ไปรับตามเวลาเป๊ะ ๆ แต่สังเกตว่า ทุกครั้งที่ไปรับตอน 14.30 น.
คุณครูยังให้นักเรียนล้อมวงฟังนิทานหรือไม่ก็ร้องเพลงประกอบท่าทางกันอยู่เลย

พอแม่ไปรับปุ๊บ ลูกจะลุกจากวงล้อม คว้ากระเป๋า และวิ่งมาหาแม่ทันที
แม่ว่า มันทำให้ลูกฟังนิทานจากคุณครูไม่จบ หรือร้องเพลงกับเพื่อน ๆ ไม่จบ
แม่ว่า มันไม่ได้อรรถรส เลยเลื่อนเวลาไปรับลูกช้าอีกนิดเป็น 15.00 น.แทน

เมื่อวานนี้เป็นวันแรกที่ไปรับ 15.00 น. สิ่งที่แม่เห็นเป็นดังรูปข้างล่าง

เพื่อน ๆ ส่วนใหญ่วิ่งกันขวักไขว่ เกาะไหล่กันบ้าง เล่นกันบ้าง
แย่งของกันบ้าง แต่ลูกแม่ปลีกวิเวกนั่งปั้นดิ้นน้ำมันอย่างสนุก (คนเดียว)

พอเห็นผู้ปกครองมารับเพื่อนกลับบ้าน ลูกก็ชะเง้อมองประตู

มองประตูซ้าย  มองประตูขวา เฮ้อ แม่เรายังไม่มา

อ่ะ ปั้นดินน้ำมันต่อ ทุบ ๆๆๆ (ให้หายแค้นที่แม่ยังไม่มา)

อ่ะ มองประตูซ้าย ประตูขวา แม่เราก็ยังไม่มาอีก

ปั้นดินน้ำมันต่อ ทุบ ๆๆๆๆๆ

ว้า....แม่ยังไม่มาอีก เพื่อน ๆ กลับกันไปหลายคนแล้วนะ

เมื่อไรแม่จะมารับน๊า ??? เมื่อก่อนเรากลับเป็นคนแรก ๆ เดี๋ยวนี้......แป่ว

เย้ ๆๆๆ แม่มาแล้ว ...วันไหนลูกปั้นดินน้ำมันลูกจะเล่ากับแม่ว่า
วันนี้ลูกปั้น "แป้งโดว์" ด้วย ฮะฮ่า ลูกแป้งโดว์ที่ลูกว่าน่ะ มันคือ ดินน้ำมันจ๊ะ
เพราะตอนลูกเล็ก ๆ ยังไม่ไปโรงเรียน ที่บ้านเราจะมีแป้งโดว์
ลูกเพิ่งมาเจอดิ้นน้ำมันตอนอยู่โรงเรียนนี่แหละลูก สับสนเลยสินะหัวเหม่ง

พี่ภูเขา สบายดี แข็งแรง กินข้าวเก่ง ดื้อบ้าง ว่าง่ายบ้าง ตามประสา

น้องทะเล ก็ (คง) สบายดี เพราะดิ้นดีทุกวัน ใกล้ถึงวันคลอดแล้ว

ก็อดตื่นเต้น (นิดหน่อย) ไม่ได้ จะกลับไปเป็นแม่ลูกอ่อนอีกรอบแล้วหรือเรา