บ่ายวันอาทิตย์ ที่ 3 สิงหาคม 2551

เอ้กับพี่เหวียนมุ่งหน้าสู่จังหวัดภูเก็ต

เพื่อรอทำธุระเกี่ยวกับใบอนุญาตประกอบธุรกิจนำเที่ยวในเช้าวันจันทร์

เราตัดสินใจหาที่พักใกล้ ๆ กับสำนักงาน เพื่อจะได้ประหยัดเวลาเดินทาง

ตกลงพักกันที่ "ภูเก็ตรีโซเทล" ชื่อหรู ฟังดูดี มีชาติตระกูล

คืนละ 700 บาท รวมอาหารเช้า แหม แจ่ม..มมมมมมมม

หลังเช็คอินเสร็จ เราต่างก็หิวโซ เลยไปสั่งข้าวกินในห้องอาหารของโรงแรม

น้ำแตงโมปั่น อร่อยชื่นใจ ผ่านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ฉลุย

แล้วสั่งกระเพราหมูราดข้าว+ไข่ดาวสุก คนละจาน

อาหารออกมาเป็นเช่นนี้แล.....

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ไข่ไหม้

มื้อเช้าวันรุ่งขึ้นเป็น ABF โอเค ผ่านนนนนนนนนนนนน

ดูคนสวยทำหน้าเข้าดิ ยังสยองไข้ไหม้เมื่อวานยังไม่หาย

เราไปถึงสำนักงานตั้งแต่เช้า จึงได้คิวแรก ทุกอย่างเสร็จเร็วตามคาด

จึงกลับกระบี่ทันที เพราะพี่เหวียนต้องขับรถกลับหาดใหญ่อีก

แหม กลับถึงบ้าน ช่างชื่นใจเหลือเกิน ลูกชายคนโตนวดเท้าให้

ที่เห็นนั่น กำลังทุบ ๆ ฝ่าเท้า แหม๊ พ่อคูณ ช่างทำ

เดี๋ยวนี้หนุ่มน้อยของแม่ไม่ค่อยสู้กล้อง ถ่ายทีไร หลบตลอด

แอบมาซุกหน้ากับน้องทะเล

สารพัดวิธี ที่หนุ่มน้อยจะหามาหลบกล้องแม่

หลับตาเฉย ๆ ก็เอา

ไปคว้าอะไรมาเนี่ย

ได้เวลาพ่อจะกลับหาดใหญ่ เอ้ให้ลูกบอกพ่อว่า

ให้พ่อกลับตอนเช้ามืด ไม่งั้นแม่ไม่ยอม

ลูกบอก "แต่ลูกยอม"

ไอ้อาการยอมของลูก คือ เกาะพ่อแจ ไม่ยอมลงจากตัวพ่อ

และบอกพ่อว่า "ลูกจะไปอิงกมลกับพ่อด้วย"

อ้าว นี่หรือ การยอมของลูก เอิ๊กกกกกกกกกก

ปิดท้าย ด้วยภาพนี้ ผู้ชายคนนี้เข้ามาขายน้ำผึ้งในร้าน

พอเราบอกว่าไม่เอา พี่แก ก็ตื๊อ ยกมือไหว้ บอกว่าช่วยซื้อหน่อย

ยังไม่ได้กินข้าวเลย เราก็ยืนยันไม่เอา แกก็นั่งลง พนมมือไหว้อีก

บอกว่า งั้นขอเศษตังค์หน่อย ยังไม่ได้กินข้าวเลย เราปฏิเสธไง แกก็ไม่ยอม

เอ้เลยหยิบเหรียญให้ไป 10 บาท พร้อมพูดว่า "พี่มีกลิ่นเหล้าหึ่งเลยนี่"

แกทำหน้าตกใจ แล้วบอกว่า "แล้วแต่ละคิด"

เอ้ขอถ่ายรูปแกไว้ แกก็ให้ความร่วมมือดีมาก จนเหมือนประชด

เพราะแกถอดหมวด แล้วหันหน้าสู้กล้องมาก

ไม่ใช่จะใจไม้ไส้ระกำ แต่คนลักษณะนี้ ค่อนข้างน่ากลัว

ปฏิเสธก็ไม่ยอมไป แล้วเราก็อยู่กันแต่ผู้หญิง ต้องปลอดภัยไว้ก่อน